Achtergrondinfo

Maatschappijbeeld

We leven in een wereld met een focus op overleven. Vroeger had dit werkelijk te maken met het voldoen in basisbehoeften. Wie zich niet aan de groep (Stam) aanpaste kwam alleen te staan en de kans op overleven werd dan zeer klein. Ook nu doen we er nog steeds alles aan om erbij te horen, om van betekenis te zijn,om gezien te worden en aanzien te krijgen. We willen mooi en succesrijk zijn. We willen voldoen aan wat de media en onze omgeving voorschrijft. We lopen mee in een malle stroom van lijstjes en to do's. We voelen ons slaaf van een systeem, geraken uitgeput, uitgeblust en stellen ons vragen over het leven. We leggen onszelf druk op en streven ernaar om te voldoen aan de verwachtingen waaraan we denken tegemoet te moeten komen. We zijn bang om uit de boot te vallen en dit alles vreet aan ons. Want we denken dat alles maakbaar is en wie er niet aan voldoet is de loser, de schuldige.
We zijn innerlijk onrustig, plooien ons in bochten en we voelen ons vervreemd van onszelf en onze omgeving. En ondanks alle communicatiemiddelen voelen we een vorm van eenzaamheid, we missen een diepere verbondenheid met anderen. We zitten veel in een angstbrein, dat soms paniekerig zoekt naar oplossingen. We zijn op onze hoede voor wat zou kunnen komen en trachten het te controleren. We willen ons zo graag goed en content voelen en al lijkt alles aanwezig, het lukt ons niet. Er is nood aan rust, aan het kunnen genieten van wat er is, aan een gevoel van contentement.

Content zijn is acceptatie van wie je op dit moment bent, met je krachten en lasten. Het is mildheid voor het onvervulde en onaffe. Het is toegewijde actie naar je waarden.

Naar een bezield leven

We voelen ons bezield als we naar waarden kunnen leven en ons verbonden weten met dat wat ons omringt. Waarden geven richting aan ons leven. Ze blijven heel ons leven door behouden tenzij we een waarde vervangen.

Bezield leven wil niet zeggen dat je een leven hebt van rozengeur en maneschijn. Wanneer je de focus legt op waarden en de doelen die hieruit voortkomen, kom je ook in aanraking met obstakels. Beleef je zowel positieve als negatieve ervaringen. Beide zijn onlosmakelijk verbonden met een bezield leven. We kunnen er beter leren mee omgaan dan er tegen te vechten of van te vluchten. Het leren ermee omgaan vertrekt vanuit acceptatie van dat wat er is. En acceptatie betekent niet dat we iets goed moeten vinden. Het is bestaansrecht geven aan wat er is.  

Het spanningsveld en patronen

Onze levensloop speelt zich af binnen een beweging tussen 'wat er is' en 'wat er niet is'.
Tussen beide polen kunnen we spreken van een spanningsveld.
Dit spanningsveld, dit streven waarbij we doelen willen verwezenlijken brengt ons in beweging. Ze zetten ons aan tot actie. Maar evenzeer kan de beweging ons verlammen wanneer we in contact komen met onze demonen, onze angsten en onze pijn. Deze pijn/angst komt als een rem te staan tussen wat er is en wat ik wil en leidt tot patronen.

Voorbeelden zijn:
* Verstijven: inactief worden
* Vluchten: volgzaam worden en je laten leiden (responsief gedrag)
* Vechten: je verzetten tegen alles en nog wat.(reactief gedrag)

Pijn/angst als belemmering

Tijdens het leven doe je ervaringen op. Deze ervaringen hebben een impact op je, ze beïnvloeden je gemoedstoestand. Ze hebben een effect op je denken, voelen en handelen. En dit zowel bij  aangename als bij onaangename ervaringen. Deze momenten  krijgen als het ware een plek in jou, ze worden opgeslagen. Door onaangename gebeurtenissen en onvervulde behoeften  in je leven ontstaan verwondingen, pijnen  die je meedraagt.
Deze wil je niet. Je wil ervan af omdat ze je belemmeren, omdat ze je leven somber, triest maken. Je doet dus pogingen om deze pijnen weg te bannen. Je gaat ertegen vechten of je verstijft (wordt afwezig) of gaat ervan vluchten.  Zo ontstaat er een wonde die open dreigt te gaan zodra je in een nieuwe situatie een obstakel tegenkomt die verbonden is met de pijn.  Dit obstakel roept bij jezelf oude pijn op en zet overlevingsmechanismen in werking. Groeien betekent dat je een verschuiving in jouw referentiekader, van waaruit je in de wereld staat, kan brengen 
Zo kan een andere manier om met pijn om te gaan zijn dat je deze in de ogen kijkt en de gedachten, gevoelens , beelden die ze meebrengen accepteert. Je laat ze zijn voor wat ze zijn; namelijk gedachten, gevoelens en beelden.  Vanaf dat je een ervaring beleeft die je wakker schudt en die jou bezig houdt,  is groei mogelijk. Wat je te doen hebt en niet kan is de pijn in de ogen te kijken, deze aandacht te geven en er te laten zijn. De pijn is ok en mag een plek krijgen. 
Van zodra de spanning of de pijn zich heeft kunnen lossen,ontstaat er een vorm van ontspanning, rust. De ruimte die vrijkomt na het lossen kan je richten op diegene die je WIL "zijn". 

Context als middel

We zijn een sociaal wezen. We bewegen in een context van ontmoetingen met de omgeving en met de ander. De dialogen, die voor ons van betekenis zijn, vormen een belangrijk kanaal in het leren kennen van onszelf. 
Het is via een open, eerlijke ontmoeting van zien en gezien worden, resonerend met onze eigen gedachten en gevoelens, dat we leren wie we zijn en wat we willen.